ALFA-ROMEO 156 1.9 jtd
trekauto van het jaar 1998! 

EEN ITALIAANSE VOLBLOED VOOR DE CARAVAN SPANNEN?

Het is een bijzondere ‘KCK -Trekauto van het Jaarverkiezing’ geworden. De inmiddels 8^e editie van dit voor ons caravanners zo belangwekkende evenement was een enerverende want voor het eerst verkoos de jury een Alfa tot overall-winnaar. Het was echter wel een moeilijke afweging, niet omdat deze powerdiesel zo’n saaie en beroerde caravantrekker was, maar omdat de concurrentie ook zo competent uit de hoek kwam. Een verheugend feit, dan valt er tenminste iets te kiezen. De zeer competente, fijn rijdende en zeker ook fraaie 156 grossiert inmiddels in hoofdprijzen, want hij was al  (door een andere jury) tot ‘Auto van het Jaar’ verkozen. ‘Onze’ jury volgt hiermee het beleid dat vorig jaar is ingezet want ook toen werd de ‘Auto van het Jaar’ winnaar in de Nederlandse versie van de Towcar of the Year Contest. Deze ontwikkeling moet overigens op toeval berusten, want uw scribent was erbij en heeft niets gemerkt van luie of op schapen gelijkende jureerders. Zelfs pogingen tot omkoping van het journaille zijn mij niet bekend (alle dashboardkastjes heb ik persoonlijk gecontroleerd!). Overigens, velen van u weten dat er binnen de NCC een commissie is waarin het achteromkijken tot sport wordt verheven en die commissie behoort denk ik wel tot een van de betrouwbaardere als het op strafpunten uitdelen aankomt, want daar is ze goed in….

Alle gekheid op een stokje, het was zeer spannend met een verdiende winnaar (je zal er mee gestraft worden), maar tevens een hele rits andere sleurders die (bijna) net zoveel eer toekomen. Zoals altijd zijn er ook tegenvallers: telkens blijkt maar weer dat een nieuw model bepaalde verwachtingen wekt, die ineens niet blijken uit te komen.

Meer eremetaal werd verdeeld in de andere categorieën. Klassewinnaars Skoda, Citroën en Subaru kunnen trots zijn op hun voortbrengselen want eigenlijk deden ze weinig of niets onder voor de Italiaan. Er kan er echter maar één winnen en dat is dit jaar een auto geworden die er uit springt omdat hij zowel fijn rijdt mét als ook zonder een caravan aan de haak. Maar wat te denken van de tweede plaats voor de Skoda in de dieselklasse (met gering verschil net geen klassewinnaar) en De Drie Daewoo’s in alle (benzine)klassen runner-up. Ontwikkelingen die echt niet iedereen vooraf voor mogelijk had gehouden.

Getest is wederom op de DAF testbaan in het ons welbekende Sint Oedenrode alwaar de negentien auto’s door negen vooraanstaande auto/caravanjournalisten en één klomprij-instructeur (die nu ineens vooruit moest kijken!) twee dagen lang aan de tand zijn gevoeld. Criteria zijn ondermeer weggedrag met de beruchte uitwijkproef (elandtest heet dat tegenwoordig), stabiliteit op hoge snelheid en in bochten. Prestaties, bedieningsgemak maar ook het comfort worden gemeten en beoordeeld. En natuurlijk wordt de combinatie verzocht vriendelijk te vertrekken op de 12 % helling. E.e.a. wordt daarna in de computer gestopt en na een paar crashes (op de pc welteverstaan) rolt daar het puntentotaal uit. Een correctie vindt nog plaats teneinde de prijsverschillen per klasse glad te strijken, waarna de zware taak rest uit de klassewinnaars een waardige Trekauto van het Jaar te kiezen. Overigens zijn er geen elanden waargenomen in het Brabantse.

In het elders in dit artikel geplaatste gegevensoverzicht wordt ondermeer de massa en de lengte (inwendige opbouw) van de tijdens de testsessies getrokken caravan vermeld. De lengte is met name van belang bij het tussen de regels doorlezen van de testresultaten v.w.b. de stabiliteit, omdat het een gegeven is dat langere caravans instabieler zijn dan kortere. Het trekgewicht wordt bepaald door de auto te wegen (massa gewogen), daarna te beladen en hiervan 70% te nemen. Eventueel wordt dit aangepast teneinde niet boven het maximaal toegestane uit te komen. Déze auto’s hebben in de waardering dus een (klein) voordeel meegekregen omdat ze verhoudingsgewijs minder hoefden te trekken. Dit heeft overigens geen invloed gehad op de uitslag.

De auto-voor-auto samenvattingen zijn de persoonlijke impressies van ons NCC-jurylid Bert Wijnen. Voor aanvullende informatie kunt hem altijd eens ‘aanschieten’ op een klompkamp.

A-klasse

Daewoo Lanos 1.6 16v

De Koreanen hebben na een waar offensief de daad bij het woord gevoegd en zijn met drie nieuwe modellen vertegenwoordigd. De kleinste is de goed uitziende Lanos en bleek een erg stabiele trekauto, maar laat wat punten liggen op het tamelijk hoge geluidsnivo bij accelereren, de wat hakerige pookbediening en de nogal sterk centrerende stuurbekrachtiging. Hij wil niet zo graag de hoek om. De carrosserie rammelt wat hier en daar op de klinkers. Prettig korte bakverhoudingen zodat er voldoende trekkracht voorhanden is. Het overige comfort is dik in orde.

Skoda Octavia 1.6 GLXi 74kW

Voor de kenners onder ons is het geen verrassing. Skoda is geen Skoda meer, doch een volwassen mededinger naar hoofdprijzen. Er is natuurlijk altijd wat te mekkeren, zoals de ietwat instabiele tendenzen in de kombocht op hogere snelheden (forse oversteek achter) en de nogal zware handrembediening. De ernstige klapperneigingen van de voortrein op de 12% helling zijn vervelender. De auto komt wel weg (alleen met wielspin), maar je schrikt je lam. Hier moeten de VAG-techneuten (Audi-A3/Volkswagen-Golf onderstel, die doen het ook!) echt wat aan doen. Positieve aspecten zijn de algehele afwerking, de prima prestaties, het zeer redelijke comfort, met stevige stoelen en ook de ‘changing-lane’-proef doorstaat de Octavia glansrijk (met de grootste caravan gebruikt in deze klasse). Een prima aanbieding die veel waar voor zijn geld biedt. Een terechte klassewinnaar!

Daihatsu Applause 1.6 16v

Een gematigd applaus, want de Daihatsu wekt weinig enthousiasme bij me op. De ‘looks’ van de auto bezorgt me ook al geen kippenvel, maar dat is natuurlijk persoonlijk. De te weke vering zorgt echter voor gematigde stabiliteit terwijl de prestaties niet om over naar huis te schrijven zijn. Het comfort daarentegen is redelijk en hij stuurt en handremt goed. De bak is echter weer wat onwillig te bedienen. Bergop? Redelijk!

B-klasse

Citroën Xsara 1.8 16v

De winnaar van de totveertigduizendguldenklasse is deze nieuweling uit het PSA huis. Wat Peugeot kan (1996 met de 406) kunnen wij ook, moeten ze bij Citroën gedacht hebben en dat klopt. Hetgeen wij natuurlijk wel wisten, want met de Xantia heeft het merk van de ‘double-chevrons’ reeds een goede caravanheuler in de aanbieding (onze Engelse zusterclub heeft ‘m in de V6 Exclusive uitvoering tot TCoY ’98 verkozen, terwijl de 1.9 TDiesel VSX ook al winnaar was in 1996. En als u nu alles wil weten: (benzine)klassewinnaar vorig jaar met de 2.0i turbo VSX.) Het succes blijft aldus in de familie, want het merk met de leeuw kan dit jaar geen potten breken.

De in het wild toch wel fraai gelijnde Xsara is de goedkoopste t.o.v. zijn klasgenootjes. Ook de kleinste (scheelt net 2 cm met de Golf) en heeft met ‘slechts’ zo’n 100 pk ook niet al te veel spierballen in huis. En dan toch overtuigend winnen! Toegegeven: hij mag 100 kg minder trekken dan de Golf en de Daewoo en zelfs 300 kg minder dan de Carisma, maar hij is zo stabiel als een vooroorlogs huis (gem. 8,75), zeer comfortabel en stil (op een irritant windfluitje na bij de B-stijl rechts bij je oor = ‘exemplarisch ?’). De bediening van het e.e.a. is perfekt, op de te zware handrembediening na dan, en het stuur is voor de langeren onder ons ook horizontaal verstelbaar. In de bergen doetie-ut heel goed, mits je niet al teveel op de handrem vertrouwt! Tsja, het is geen stoplichtsprinter en ook de vijfde versnelling is niet echt bruikbaar, zie hiervoor de toelichting bij de grafiek. (de vierde wél en de motor is mooi stil, dus so what…). De 5^e versnelling is op de vlakke weg (0%) bruikbaar tot zo’n 100 km/hr. De ‘dip’ in de curve geeft de snelheid weer, waarbij het maximum koppel vrijkomt, die ligt op ca. 95 km/h. Dit geeft dus aan dat je op de grens rijdt in deze versnelling. Rij je 80 km/h dan dreig je te ‘ondertoeren’ en dan is het de vraag of zij (xsara is een meisje?) het wel doet. De soepelheid van de motor blijkt niet uit dit soort grafieken!  De 4^e is ‘bruikbaar’ tot zo’n 110 km/h. Met de drie kun je doortrekken tot een top van 120, maar dan houdt het echt helemaal op. De drie is  goed bruikbaar op de Ardense op-en-af-snelwegstijgingen.

Mitsubishi Carisma 1.8 GDI

De reden dat deze Nedermits ^®Autovisie wederom deelneemt aan deze verkiezing is z’n motor en de verbeterde afstemming van het onderstel, althans dat allemaal is anders. De ‘revolutionaire’ GDI-techniek blijkt uit vele publikaties niet zo zuinig als men belooft. In theorie: ja, maar de praktijk met een caravan erachter?? = tamelijk veel gas geven. Daarbij is me opgevallen, dat de versnellingsbakoverbrengingen langer zijn gemaakt dan bij de (inmiddels niet meer leverbare) ‘gewone’ 1.8. En dan denk ik meteen: ‘tsja, dat is een beproefde manier om een auto zuiniger te maken, maar de motor zou het toch waar moeten maken?’ De trekkrachtberekeningen die ik op beide versies heb losgelaten geven in ieder geval aan dat je met een caravan achter de Carisma beter af bent met de oude 1.8. Waarvan akte…..

Maar hoe doet deze, na een paar jaar op de weg valt het uiterlijk best wel mee vind u niet?..eh waar was ik…. auto het eigenlijk: opvallend positief is de bediening, bochtgedrag, stabiliteit in rechte lijn, de handrem en de hellingproef. Men heeft niet stilgezeten en wel degelijk het nodige verbeterd aan onderstel en afwerking. Beroerd was eigenlijk alleen het comfort op de klinkers. Gemiddeld presteerde de Carisma op de punten ‘uitwijk’, geluid bij accelereren en ‘soepelheid motor’ (60-80 in III). Oh ja, minpuntje: lange mensen kunnen goed overweg met de pedalerie, maar zitten dan te veraf van het stuur. Aandacht voor het detail, daar gaat het vaak om en het gekke (niet verwacht!) is dat bovengenoemde Fransoos dat dus prima opgelost heeft (hulde).

Volkswagen Golf 1.8

Ik begrijp het niet zo goed. Nou snap ik wel meer dingen niet, maar iemand die het weet mag het me vertellen: de Audi A3 vorig jaar was best voor elkaar. De Skoda Octavia nu? Ook. Golf: winnaar in 1993. Golf anno 1998? Door de concurrentie afgetroefd. Begrijp me goed, het is een heel goede auto: degelijk, met een dosis karakter en design wat Duitse auto’s door hun zakelijkheid juist aantrekkelijk maakt. Maar hij springt er niet uit. De Golf in kort bestek. Weggedrag: gemiddeld (lane change: goed). Prestaties: soepelheid motor matig. Comfort: stug, maar toch wel goed, alleen veel te veel herrie, zowel bij acceleratie als bij rijden in IV bij 80 km/h. Bediening: goed. Helling 12 %: goed, maar weer dat gestuiter (zie Skoda).

Daewoo Nubira 2.0

Mijn verrassing was deze Koreaan. Niet echt goedkoop t.o.v. de concurrenten in de klasse, maar toch…met zeeeer gering verschil, weliswaar achteraf, was hij voor mij klassewinnaar geworden als ik alleen maar kijk naar de naakte cijfers. En dat komt voornamelijk door z’n prestaties zowel op de helling alsook op het vlakke en v.w.b. de uitwijkproef. Minpuntjes waren comfort op klinkers en de pookbediening. Hij kost wel 4 mille meer dan de Xsara..

C-klasse

Subaru Forester 2.0

Ik zal het niet onder of stoelen of banken steken: dit is voor mij dé trekauto van het jaar. Maar na nadere overpeinzing op m’n 6-sterren hotelkamer dacht ik: ‘als je nu zélf moet kiezen tussen een Alfa jtd, een bosarbeider of een 50-jarige dame met een kruis ervoor of een Skoda….? Toen koos ik voor Eurosport op de TV, daar vertoonde men Trial-wedstrijden met een motorfiets (zoiets als klomprijden, maar dan anders). Die overpeinzing is volgens mij ook de reden waarom de meeste van mijn collega’s uiteindelijk kozen voor de Alfa: een auto met emotie, met liefde geconstrueerd, met passie getekend, een brok techniek die (auto)journalisten met benzine (diesel?) in hun aderen aanspreekt en dat doet de Subaru niet. Dit is een auto die bedoelt is voor de caravanner en daar meesterlijk voor geschikt is. Niet dat hij rudimentair oogt ofzo, nee dat valt best wel mee, maar de Rover Freelander bijvoorbeeld ziet er beslist beter uit. Maar we willen méér: we willen als we veel geld uitgeven voor een speeltje wat meteen tienduizend gulden minder waard is als we hem ophalen, wáár voor ons geld. We willen onze emoties bevredigd zien, hoe banaal ook. Bijna niemand komt ervoor uit (in Nederland) waarom hij/zij nu net deze auto rijdt. We verbergen dat, maar ondertussen! Dus… een kip is geen mus…even de emoties aan de kant en dan komt de Forester.

Waarom is dit nu ‘mijn’ favoriet? De vierwielaangedreven Subaru is een vertegenwoordiger van een nieuw soort auto. Vergelijkbaar met de Volvo V70 XC en de te verwachten Audi A6 Allroad, maar dan voorzien van een prettig prijskaartje. De enige echte die mijn oproep (in bijgaande column) gelezen heeft, voordat ik hem schreef! Zien de twee andere merken het duidelijk als een mogelijkheid om leuk geld te verdienen aan een exclusieve luxe imagemaker, Subaru plaatst de auto meteen in een segment dat voor veel meer mensen bereikbaar is. En het aangename is dat deze Japanse autoproducent (met een enorme 4x4 traditie) niet zomaar een lompe auto neerzet met duidelijke mankementen aan aspecten als comfort, prestaties, vrachtwagenachtige handling etcetera. Nee, niets van dat alles! Luister en huiver: weggedrag een 9-; prestaties een 8 ½ ; comfort een 8+; bediening een 8 ½; helling een 10- (Resultaten van onze equipe!). De prettig klinkende boxermotor blijft keurig op de achtergrond en is met name mooi stil op snelheid. De stoelen zitten goed, met veel zijdelingse steun. Het 2^e pookje kan gewoon bediend worden door de koppeling in te trappen. Je rijdt dan op de 12% stuip gewoon weg alsof je voor een verdwaald stoplicht staat in de Noordoostpolder. De handrem hebben we een 9+ gegeven, maar dat ding heb je niet eens nodig! Je trapt gewoon op de rem als je stopt op de helling. Dan blijftie staan. Als je dan weer weg wil rijden laat je de koppeling een beetje opkomen, geef wat gas bij en de ‘hillholder’ schiet vanzelf los. Een kind kan de was doen! Voor ca. vijduizend guldens extra krijg je ABS, nivoregeling en twee airbags. Doen dus.

Daewoo Leganza 2.0

met 460 cm de grootste auto in deze klasse (samen met de Avensis) een prima ‘aanbieding’. Goed scorend op het vlak van weggedrag, maar puntjes laat hij liggen bij het comfort op klinkers en de geluidsproduktie. Ook de koppeling en handrem scoren maar matig. Tractie is ook maar zozo. De derde nieuwe Koreaan stuurt prettig en presteert voldoende op de hellingproef.

Mazda 626 2.0

De nieuwe Mazda scoort maar matig. De oude deed het beter. Hoedatzo? Wel qua weggedrag is het zeveneneenhalfjes wat de klok slaat. De prestaties zijn maar zozo. De Low Power versie met 110 pk heeft wat moeite met de boel aan de gang te houden. De vijfde versnelling is ook niet meer echt bruikbaar en dat is eigenlijk in deze klasse toch wel bijzonder. De handremwerking krijgt een 4! Het geluidsnivo daarentegen krijgt de waardering goed. Kortom Mazda moet meer kunnen!

Honda CR-V 2.0

Deze (handgeschakelde) terreinauto die niet voor het terrein bedoelt is, maar wel erop wil lijken kreeg met z’n massa van 1420 kg een 510 Dethleffs van 1165 kg aangekoppeld. De Daewoo met 1410 kg een 460 versie die 1160 kg op de weegschaal zette. Daarmee presteerde de Honda op de uitwijk nadrukkelijk heupwiegend, echter zonder er opgewonden van te raken. En dat is voor een stuk ijzer ook maar het beste! Het weggedrag is verder buiten kijf. Accelereren doet de 2-liter met toch een fors treingewicht ruim voldoende snel, met wel wat motorisch rumoer. Het comfort staat verder op een zeer redelijk nivo. De bediening van de handrem vereist nogal wat kracht, helaas, maar de werking ervan is uitstekend. Een irritant detail is dat er geen ruimte is voor de linkervoet in ruste. Dus dan toch maar de automaat? De stoelen bieden weinig zijdelingse steun, in combinatie met het enigszins ‘rollen’ op de hoge banden is dat niet echt een pluspunt inzake het welbevinden der mensheid. Ook het doorzakken van de achterhand baart enige zorg.

Toyota Avensis 2.0 autom.

Deze opvolger van de Carina is echt een verbetering. De wagen doet degelijk aan. Carina’s hadden de neiging na een jaar vertroeteld te zijn door een vertegenwoordiger aan te voelen als een te ruim boxershort. De helft van de mensheid weet nu wat ik bedoel. Het weggedrag is verhoudingsgewijs wat minder dan bijv. de Daewoo, maar compenseert dat door het zeer goede bochtgedrag, zowel op ‘tempo’ alsook op provinciale (Brabantse) binnenweggetjes. De automaat schakelt heel goed en nauwelijks merkbaar. De ruim voldoende kilowatts zorgen ervoor dat de combinatie niet snel heen en weer schakelt tussen drie en vier als men een beetje doorkachelt op de autoroute du soleil. De handrem werkt zoals het hoort en door de automaat is de helling van 12% een fluitje van een cent voor iedereen. Een handbak op een helling vereist altijd wat meer ‘gevoel’ van de bestuurder. Sommige juryleden vonden de Toyo beter op de helling dan bijv. de Subaru. Maar dat is gewoon onzin. Het is makkelijker, ja dat wel, maar als het echt steil wordt houdt de automaat er ook mee op! Voorts moet gezegd worden dat deze Avensis wel een heel erg stille auto is. Ervaring doet men ongetwijfeld op met de Lexus, die wel de stilste auto ever genoemd wordt…. Jammer dat hij best wel prijzig is.

Diesel-klasse

Mitsubishi L400 2.5 TD

De aannemersbus bij uitstek. Is hij geschikt voor ons caravanners? That’s the question. De Mits is zo’n beetje identiek aan de Hyundai H200, behoudens de motoren die men uit eigen huis betrekt. Verschillend is ook de manier van schakelen: Mitsubishi kiest voor een (niet al te flitsend) schakelende stuurversnelling terwijl de Koreaanse fabrikant een vloerpook bezit. De zware bus trok een 510 Dethleffs, waarvan de belading beperkt was tot 1200 kg vanwege het max. toelaatbare. Op verzoek zou op kenteken 1500 toegestaan zijn, maar dat kan ik slechts ‘op papier’ adviseren, niet in de harde werkelijkheid. De goedzittende chauffeur heeft de handen vol om de trein van zo’n 3200 kg. de uitwijkproef door te laveren. De pilonnetjes vliegen alle kanten op. Het rechterbankje is volledig onvoorstelbaar onverstelbaar, wat goed is voor de instandhouding der medische stand. Bij het zien van de drie ‘stoeltjes’ achter besefte ik ineens waarom werkers in de bouw na verloop van tijd problemen krijgen met hun rug. Het veerkomfort is redelijk te noemen en ook de prestaties zijn prima door de, vanzelfsprekend voor dit soort auto’s, korte bakverhoudingen. De vijf is zeer goed bruikbaar. Besturing is prettig, maar binnendoorweggetjes zijn wat minder aan te bevelen. De helling neemt de Mits met aplomb. Wielspin is niet nodig. Hij rijdt zo weg. De geluidsproduktie van het dieselaggregaat is ondanks gemonteerde balansassen wat teveel van het goede. De praktisch bruikbaarheid van deze grijze spaarpot^®KCK is natuurlijk enorm. Denk bijvoorbeeld aan een fietsenstalling en de was drogen als het regent. Jammer dat dit soort auto’s nooit zal winnen, daarvoor ontbreekt de finesse die luxewagens wel hebben. Maar wie weet hoe ze over een paar jaar presteren.

Skoda Octavia 1.9 TDI

De 90 pk versie van de inmiddels bekende direct-ingespoten tokkelaar van Volkswagen/Audi combineert prima met de Skoda. Door de zwaardere voorhand ligt de handelbaarheid van de combinatie op een hoger nivo dan bij de benzineversie. Weggedrag scoort gemiddeld een acht. Comfort is ook goed voor elkaar (klinkers en geluid bij accelereren wat minder). De prestaties zijn goed, hoewel de meeste andere diesels nóg beter presteerden. De kwiekste bolides in dit 19 auto’s tellende veld waren trouwens diesels! De bediening van het geheel kreeg van ons ook al een acht (handrem slechts een zeseneenhalfje). Een hele volwassen auto dus. Op de helling was het inmiddels beruchte gestuiter wat minder, door het hogere gewicht van de motor.

Peugeot 306 1.9 DT Break

Slechts 1000 kg mag je erachter hangen en dat is 200 minder dan bij de sedanversie. Peugeot heeft dus onderkent dat de break minder goed in staat is een caravan naar behoren voort te slepen. Door de lange oversteek in combinatie met weke vering en een ‘meesturende’ achteras is de Peugeot instabiel te noemen. Jammer toch. Je verwacht van dit merk, dat een reputatie heeft op te houden, meer! Zelfs de handrem is ongeschikt voor het stilhouden van ‘slechts’ tweeeneenhalve ton.

Volkswagen Golf 1.9 Tdi  81 kW

Een geweldige auto. Scoort allemaal achten bij weggedrag en bediening en zelfs meer bij het hoofdstukje prestaties. Voorbeeldig afgewerkt ook. Minder aandacht is besteed aan de isolatie van het motorgeluid, hoewel de kersverse Golf slechts 1900 kilometers had gelopen verwacht ik niet dat dit veel beter zal worden als hij echt ‘los’ is. De 1060 kg aan de haak is geen probleem voor de 110 pk en de 235 Nm sterke motor. Met slechts een pietsie wielspin sprint hij weg. Wel weer dat gestuiter. Sportief edoch mij wat te stevig geveerd. Die stoelen zitten goed, maar ook weer hard. Of die na een lange reis mogelijk nog steeds goed bevallen?

Opel Vectra 2.0 16v DTI

Nieuwe Ecotec techniek met 16 kleppen en directe inspuiting resulteren in een uitermate mooie loop van de 100 pk sterke diesel. Stil dattie is. De fraaie CDX versie die wij reden is misschien beter geïsoleerd dan de crisisuitvoering, maar toch. Waar het echter aan ontbreekt is kracht. De vijf is niet bruikbaar en er moet flink geroerd en getrapt worden om de Vectra enigszins tot aansprekende prestaties te bewegen. Jammer, dat de nieuwe dieseltechniek van Opel niet meteen de concurrenten degradeert, daarvoor moet men in Rüsselsheim dus nog vroeger opstaan. De elandproef verloopt niet goed en niet slecht, evenals de stabiliteit in de bochten. Verder staat het comfort op een eenzaam hoog nivo en de bediening laat ook niets te wensen over. De capaciteiten op de 12% helling zijn eveneens goed te noemen.

Alfa Romeo 156 1.9 jtd

Ik heb lang geleden geprobeerd mijn vader te overtuigen dat een Alfa Romeo 2000 Berlina zeer geschikt was als caravantrekker. Ook toen al combineerde die motor een hoog prestatienivo aan veel trekkracht bij lage toerentallen. Hij trapte er toen niet in, om andere redenen. Uiteindelijk heb ik dan toch gelijk gekregen. Prestaties, weggedrag, besturing. Dat zijn de onderdelen waar de kersverse Trekauto van het Jaar fantastisch op scoort. De overstekende eland heeft ons niet gezien, dat weet ik zeker. Zelfs met 100 km/hr tussen de pilonnen door blijft de Alfa stoïcijns z’n weg vervolgen. De geweldige 255 Nm trekkracht komt zonder turboklap vrij en zorgt voor flitsende prestaties. Er is ook nog een 2,4 liter 5-pitter te ‘krijgen’. Die koppelt nóg meer kracht aan een fraai geluid, want het is een beetje jammer dat de viercylinder niet klinkt zoals een Alfa moet klinken. Hij is overigens wel zeer stil hoor (in de auto tenminste). Nu ik toch aan het zeuren ben: ik mis een beetje het bijterige wat bijvoorbeeld de (Audi) TDI in de Volvo S/V 70 wel heeft. Een wat sponzig gevoel in het gaspedaal in combinatie met een groot (massatraag) vliegwiel is hiervan de oorzaak. Maar verder is het gewoon genieten om met een caravan aangehaakt (Mien kijk eens of hij er nog achter hangt)  over fraaie dreven en door spectaculaire berglandschappen te zoeven. Het comfort is goed, echter op slecht wegdeksel wat minder. Daar uit zich ook de te lage trekhaakmontage door forse klappen op caravanbeugel en als die eenmaal krom is op neuswiel. Of de trekhaak zelf ook de grond raakt weet ik niet. Dit moet dus anders.

Landrover Freelander 2.0 DI

Rover hanteert een maximaal trekgewicht van 2000 kg. Hoe dat te rijmen is met de huidige (Europese) eisen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat met ‘slechts’ 1300 kg aangekoppeld de koek op is als je een helling van zeg 15% vanuit stilstand probeert te overmeesteren. Met 12% kost het ons de grootste moeite weg te komen. Wielslip is natuurlijk niet op te wekken bij deze vierwielaangedreven auto. De uit de Rover 600 stammende direct ingespoten turbodiesel heeft men nog wat aangepast om meer koppel te genereren, maar het baat niet echt. Netzomin als de korte 1^e versnelling. Waarom niet gewoon een tussenbak en/of een andere diesel. Het dilemma waar Rover voor stond bij de ontwikkeling van deze auto was het prijskaartje. Hij zou te duur worden, want aan de traditionele kwaliteiten die de produkten van Landrover zo kenmerken wilde men terecht niet tornen. Jammer dus, want de auto is verder een perfecte mix van stoerheid en elegantie. Goed afgewerkt ook. Bediening scoort prima. Ook het comfort is goed (behalve de geluidsproduktie). De stabiliteit is voldoende, maar houdt niet echt over met een ‘510’ aangehaakt.